sporen van God
mystiek
ervaring
natuur
christendom
kerk
gebed en meditatie
andere godsdiensten
religieuze dialoog
islam
joodse verhalen
boeddhisme
inleiding
verborgen bloei
kloosterreis
kunst
literatuur
muziek
ikonen
het leven
kwaad en lijden
cursus
links
over deze site
contact
Sitemap

Reis naar Nepal

 

(voor een uitgebreider artikel over het klooster van Kopan, verschenen december 2012 in het tijdschrift het Vermoeden, KLIK HIER)

 

 

Als je HIER KLIKT, kun je een klein meditatief  filmpje zien van boeddhistische gebedsvlaggetjes. Er staan gebeden op geschreven en de wind blaast ze de wereld in..

 

Om mani padme hum, om mani padme hum

 

 

Tien minuten reciteren we deze bekendste van alle mantra’s op een halfzingende manier. ‘Stel je voor hoe het witte licht van Boeddha je gedachten schoonmaakt van alle agressie en onwetendheid’, zegt de kaalgeschoren non. Ik zit in een gompa, een boeddhistische tempel.  Als deel van mijn studieverlof breng ik tien dagen door in Kopan, een Tibetaans klooster aan de rand van Kathmandu.

 

In een groep van 90 merendeels jongeren van rond de twintig, volg ik een introductiecursus over het boeddhisme, speciaal voor westerlingen. Ani Karen, de Zweedse non die hier met de hippies aankwam en nooit meer wegging, legt uit waar de leer van Boeddha over gaat. ‘Doe nu even geen vergelijkend godsdienstonderzoek’, zegt ze . ‘Stel je open voor wat je hier hoort en onderzoek het zelf. Pas het toe en zie of het voor je werkt.’ Ik moet denken aan de woorden van Paulus: ‘onderzoekt alles en behoud het goede’ en besluit haar raad op te volgen. Het is makkelijk om de cursus te volgen en ondertussen je eigen ideeën vast te houden. Maar het werkt net zo in het christelijk geloof: als je op afstand blijft, zul je nooit ontdekken wat het hart ervan is, het wezenlijke. Dus besluit ik volop mee te doen met alle meditaties, oefeningen en tempeldiensten en later maar eens te kijken wat ik ervan wil behouden.

 

Als er een gebedsdienst is van de monniken, geef ik een voorbede op, voor twee mensen die ik ken. Als ik hun namen hoor, omlijst door luidruchtig tromgeroffel en hoorngeschal, denk ik aan de Ene die alle namen en godsdiensten overstijgt.

 

 

‘De aarde is mijn getuige’, zei Siddharta Gautama en hij raakt de grond aan.

 

Dit beeld van de Boeddha, een jonge prins uit het zuiden van Nepal, die zo’n 500 jaar voor Christus leefde, zie je overal. Op de muren van tempels en op de thangka’s, de geschilderde doeken die overal hangen. Dit is het moment dat de Boeddha verlichting bereikte. Dat wil zeggen: hij zag de werkelijke oorzaak van het lijden en de mogelijke weg eruit. Deze afbeelding heeft de meester-schilder voorbereid voor de cursus die ik samen met mijn dochter volg. Het lijkt op ikonenschilderen, zowel de techniek als de spiritualiteit ervan. Een vorm van mediteren. En héél langzaam schilderen. Daar ben ik dus nog wel even mee bezig.

 

 

 

Het is een bijbelse herrie. Met bazuinen en klinkende cimbalen wordt de slapende Vishnoe wakker gemaakt. Een nieuwe dag begint en die kan niet zonder zijn bescherming. Meer dan een uur kijken we hoe het beeld van deze Hindoegod wordt versierd met bloemen, de melk van een heilige koe in zijn mond krijgt gegoten en rode make-up krijgt opgebracht.

 

 

 

Ik ben ontroerd door de devotie van de mensen, de hele ceremonie is vreemd en indrukwekkend. Hindoeïsme heeft een verwarrende hoeveelheid goden en stromingen. Maar de Bakhti-beweging lijkt veel op het christendom. Vishnoe is de Ene God die dichtbij komt, in steeds weer nieuwe gestalten, Hij redt en beschermt. Bakhti betekent toewijding. En dat hebben de mensen. Iedere dag brengen ze bloemen en rijstoffers om God te eren, op een heilige plek ergens in hun tuin, of in de buurt.

 

Baburam, de collega van mijn dochter,  laat me later zien hoe je zo’n puja doet. Hij kiest een tempel uit waar ik mag filmen. Als hij klaar is met het brengen van zijn offers en gebeden, geeft hij me een stukje banaan. Food from the god, zegt hij. Ik voel me net als bij het avondmaal: door een goddelijk Geheim verbonden.

 

 

 Klik HIER voor een klein filmpje van deze puja

 

Wat een bijzondere reis was dit. Ik vond sporen van God op plaatsen en manieren die ik niet eerder kende. En kreeg daardoor weer nieuwe inzichten in mijn eigen geloof. Precies wat een dominee op studieverlof wil meemaken.

 

Voor een impressie van de kloostercursus: in Kopan: klik HIER