sporen van God
mystiek
ervaring
natuur
christendom
wat is het?
bijbel
lectio divina
kracht onderweg
stem van verlangen
preken
bijbelpreken
wie ben ik?
bach-preken
popsongpreken
kerstverhalen
atheïsme en geloof
crucifixen
lam van God
kerk
gebed en meditatie
andere godsdiensten
kunst
literatuur
muziek
ikonen
het leven
kwaad en lijden
cursus
links
over deze site
contact
Sitemap

 

 

 

Verkondiging bij Matteus 11

 

en het lied: Adem uit (song)

 

 

 

Je ogen schieten door de ruimte
In elke hoek een groot gevaar
Ieder woord een donker teken
Elk geluid een valse snaar

En alles wat maar terugkijkt,
Is een kleine stille poging,
Je ziel te breken.

 

Ik zie je schuilen in je zinnen,
Ik zie de kaarten in je mouw.
Je lacht als kogels naar de vijand,
Je praat als vogels in paniek.
Maar als je handen de mijne raken,
Voel ik een verborgen, strak verdriet.

 

Maak je buik zacht, adem uit, lief.
Haal de messen uit je zakken,
Haal de spijkers uit je schouders.
Kom hier dan steel ik al je tranen,
Ik vang ze op en blaas je droog.


Die warme wind over je lichaam,
Maakt je wangen, rozig rood.

Je hoeft niet meer te vechten,
Het is afgelopen het is klaar.
Alle wolken zijn verdreven,
Alle wolven zijn naar huis.
Je hoeft niks meer te vragen,
Het is veilig,
Geloof me maar..

oooh oooh oooh
oooh oooh oooh

 

Kom leg je hoofd hier in mijn handen,
Tot je niet meer liggen kan.
Tot je langzaam, langzaam, kwetsbaar bent,
En niet meer bang.
Kom leg je hoofd hier in mijn handen,
Tot je niet meer denken wil,
Tot je langzaam, langzaam, langzaam, echt verloren bent,
En stil.

Maak je buik zacht, adem uit, lief
Adem uit

 

 

 

Bent u het, die komen zou - of moeten we een ander verwachten?

Tja - daar zit nu net de kneep, als het gaat over degene waar je je heil van verwacht. Heb je wel de goede te pakken? Kun je het wel vertrouwen? Vooral als je al eens teleurgesteld bent. Je ogen schieten door de ruimte, je verschuilt je in je woorden, in je buik een donker strak verdriet. Vanwaar komt je hulp? Wie kun je vertrouwen?

 

Bent u het? laat Johannes vragen. Johannes twijfelt. Hij is gevangen genomen en nog even en hij zal onthoofd worden, want zijn woorden vallen niet goed bij de machthebbers van zijn tijd. Zo is het nu en zo was het toen. Johannes, de ruige, gelovige profeet, die zijn leven en zijn dood in dienst van God heeft gesteld, twijfelt. Hier staat hij, met zijn leven op het spel - maar was het voor niets? Is dat rijk van God wel echt zo dichtbij, of was het een illusie? Zijn zijn woorden voor niets geweest, heeft het wel zin gehad dat hij zijn leven eraan gewijd heeft en eraan zal kwijtraken?

 

Is Jezus wel degene die je hebben moet, als het gaat over een weg naar God en goed leven? Als het gaat over hoe jij, met jouw eigen talenten, tot je bestemming kan komen? Zou de wereld echt een stapje vooruit kunnen komen, als ze hem zouden volgen? Heeft het wel zin dat je je inzet in de kerk, of op je werk of voor je kinderen - ook als het allemaal niet zo succesvol is? Je kunt zo wanhopig worden als het lijkt of je liefde en inspanningen zinloos zijn geweest.

 

De Johannes, de ruige profeet met de scherpe woorden voor iedereen die schijnheilig bezig is, Johannes twijfelt. Dit is de Johannes die de weg baant voor de waarheid - twijfelend. Juist daarom kunnen we hem vertrouwen. Johannes is een ware profeet. De wegbereider voor de Messias.

 

De Messias komt namelijk pas als de wereld voor hem geschikt is gemaakt, zo gelooft Israel. De Messias komt niet om onze rotzooi op te ruimen, maar pas als wij dat zelf hebben gedaan. Zoals je je stad netjes maakt als de koningin langs komt op 30 april. De komst van de Messias wordt voorbereid door mensen die de wereld alvast op orde brengen. En dan kan Hij komen om het grote feest te vieren.

 

Johannes, als een echte zoon van Israel, voelt zichzelf geroepen om wegbereider voor de Messias te zijn. Maar nu heeft Herodes de Koning daar een einde gemaakt. Was het allemaal voor niks?

 

Als alles een beetje waar is en alles een beetje onwaar, dan hoef je nergens aan te twijfelen want je hoeft ook nergens in te geloven. Je gelooft in van alles een beetje -  maar aan niets geef je je totale overgave en inzet. Als het je niet bevalt, dan stap je er toch uit? Uit je relatie, uit je werk, uit je geloof, uit je verantwoordelijkheden, uit je hoge roeping van Godswege. Maar wat als je een vermoeden hebt gekregen van wat eeuwig is en onvergankelijk? Als je ziel tot je spreekt van liefde die blijft en schoonheid die niet vergaat? Als er een diepe overtuiging in je groeit dat onze manier van leven ook nog anders zou kunnen, eerlijker, rechtvaardiger, saamhoriger? Wie kennen de echte twijfel? Dat zijn degenen die alles op één kaart zetten, die kleur bekennen, die hun nek uitsteken. For better or worse hun kinderen vasthouden, trouw blijven. Twijfelen ga je pas als het geloof en je levensinzet je iets kost, zoals bij Johannes. Bent u het, waar ik het voor doe? Bent u het, die komen gaat? Ben ik een wegbereider geweest zoals ik dacht dat mijn roeping was, of loopt het allemaal dood?

 

Wegbereiden – dat is wat mensen kunnen doen. We zijn de Messias niet. Maar we kunnen wel zo met elkaar omgaan dat de weg bereid wordt voor zijn komst. We kunnen zo met elkaar omgaan dat er ook in onze tijd, in onze wereld, mensen uit hun dode levens opstaan en echt tot bloei komen. Waar mensen eerst niet op eigen voeten konden staan maar nu wel, waar mensen zonder visie op de toekomst, of zonder oor voor hun naaste, nu wel horen en zien, dan weet je dat er iets van God uit aan de hand is. Als armen erbij horen en mensen die uitgestoten zijn weer mee kunnen doen, dan weet je dat er verlossende krachten aan het werk zijn. Dan weet je dat de Messias even zichtbaar wordt, als een voorproefje op de toekomst.

 

Haal de messen uit je zakken,
Haal de spijkers uit je schouders.

Maak je buik zacht, adem uit, lief.

Bent u het, vraagt Johannes. Is het wel waar God, dat goede nieuws van u? Is het de moeite waard om je kwetsbaar te maken, de messen uit je zakken te halen en je aan de wereld over te geven,  met huid en haar je inzetten voor wat je raakt en wat je roept?

 

Durf je het aan om je zo kwetsbaar te maken? Durf je het aan om jezelf uit handen te geven? Zoals Johannes, twijfelend en gelovig tegelijk. Zoals Jezus die het vol houdt, al kost het hem alles. Maar dat vraagt om geloof dat daden voegt bij woorden, geloof dat op God blijft vertrouwen ook al lijkt het misschien of het allemaal voor niets was. Echt geloof groeit door overgave aan wat je niet zeker kunt weten, alleen maar vertrouwen. Vertrouwende mensen worden zelf betrouwbaar. Kwetsbaar worden wij zelf een welkom voor wie kwetsbaar is. Wegbereiders die zichzelf uit handen geven.

 

Johannes legt zijn hoofd neer – niet in de handen van Herodes die hem zal doden, maar in de handen van God. En zo lijkt hij op Jezus die na hem komt, zo lijkt hij op God zelf die zijn eigen adem uitblaast en kijk: wij komen tot leven.

 

Kom leg je hoofd hier in mijn handen,
Tot je niet meer denken wil,
Tot je langzaam, langzaam, langzaam, echt verloren bent,
En stil.

Maak je buik zacht, adem uit, lief
Adem uit.

 

 

TerugVerder