sporen van God
mystiek
ervaring
natuur
christendom
kerk
gebed en meditatie
andere godsdiensten
kunst
literatuur
faverey en vacare
rutger kopland
hans andreus
ellen warmond
hans faverey
lucebert
achterberg
vasalis
t.s. eliot
t.s. eliot audio
per enquist
muziek
ikonen
het leven
kwaad en lijden
cursus
links
over deze site
contact
Sitemap

 

Gerrit Achterberg (overleden in 1962) was één van de belangrijkste dichters uit de 20e eeuw. Een getroubleerde alcoholist, die vele jaren in psychiatrische klinieken doorbracht, nadat hij zijn geliefde had vermoord en haar dochter verwond. Hij schreef talloze gedichten en won o.a. de P.C. Hooftprijs. Misschien was het wel omdat hij zelf een alles behalve bewonderenswaardig leven leidde, dat hij God leerde kennen als een 'koopman in oud roest'. 

Het is één van zijn bekendste gedichten en ik moest er aan denken toen ik tijdens een wandeling in de natuur veel zwerfvuil tegen kwam.

 

Deïsme (Uit: Vergeetboek)

 

De mens is voor een tijd een plaats van God.
Houdt geen gelijkteken nog iets bijeen,
dan wordt hij afgeschreven op een steen.
De overeenkomst lijkt te lopen tot
deze voleinding, dit abrupte slot.

Want God gaat verder, zwenkend van hem heen
in zijn miljoenen. God is nooit alleen.
Voor gene kwam een ander weer aan bod.

We zijn voor hem een vol benzinevat,
dat hij leeg achterlaat. Hij moet het kwijt,
al de afval, met zijn wezen in strijd.

Sinds hij zich van de schepping onderscheidt,
gingen wij dood en liggen langs het pad,

wanneer niet Christus, koopman in oudroest,
ons juist in zo'n conditie vinden moest;
alsof hij met de Vader had gesmoesd.

 

 

 

Een muzikale en visuele meditatie hierover